Hakerów można podzielić na kilka grup, zależnie od poziomu zaawansowania, zainteresowań, itp.

Ciekawscy - są wścibskimi amatorami informacji. Włamują się oni do serwerów czy banków danych, kuszących swą niedostępnością. Przeważnie nie wyrządzają większych szkód administratorom. Ich działalność jest ściśle ukierunkowana na zdobywanie wiedzy, a nie na destrukcję.

Ambitni - włamywanie jest dla nich czystą przyjemnością, a celem - najbardziej strzeżone miejsca w sieci, takie jak serwery rządowe, wojskowe czy wielkich instytucji finansowych. Robią to, aby sprawdzić swoje umiejętności, dowartościować się i pokazać w swoim światku. Często nagłaśniają swój sukces, zostawiając informację o włamaniu i podając ją prasie. Nie czynią większych szkód, jeśli nie liczyć przedwczesnej siwizny administratorów. Przyczyniają się do rozwoju systemów zabezpieczeń.

Złośliwi - piszą programy destrukcyjne - wirusy, programy kasujące dane, uszkadzające sprzęt komputerowy. Często wykorzystywani są do tworzenia wirtualnej broni pozwalającej unieruchomić systemy informatyczne przeciwnika. Są to najczęściej ludzie bardo zdolni, znakomici programiści o paskudnym charakterze. Prawdziwa zmora administratorów.

Zachłanni - posługując się nielegalnie zdobytymi numerami kart kredytowych, robią zakupy w wirtualnych sklepach internetowych. Sklepy przeważnie nie sprawdzają danych wypisanych na karcie kupującego. Sprzedawcy, otrzymując potwierdzenie wpływu pieniędzy na konto, uważają, że wszystko jest w porządku i nie są świadomi popełnionego przestępstwa.

Jednym ze sposobów zdobycia numerów kart kredytowych jest założenie fikcyjnego sklepu wirtualnego. W tym celu hakerzy posługują się specjalnie napisanym przez siebie programem. Naiwni klienci, często podają wszystkie swoje dane, wraz z numerem karty kredytowej.

Telekomunikacyjni - przeciętny haker wydaje na rachunki do 800 złotych miesięcznie. Bardziej zuchwali dopuszczają się więc przestępstw telekomunikacyjnych. Jest kilka sposobów na okradzenie operatora. Ostatnio częste jest podrabianie telefonów komórkowych. Bardziej wyrafinowanym sposobem choć wymagającym dużej wiedzy, są włamania do central telefonicznych. Często wykorzystywanym urządzeniem są tzw. blue boxy. Można dzięki nim wymusić rozmowę na numer darmowy, a przy tym zakłócić sygnał, aby uniemożliwić administratorowi namierzenie komputera. Hakerzy telekomunikacyjni są jednymi z częściej wyłapywanych, ponieważ firmy telekomunikacyjne, narażone na duże straty, bardzo aktywnie ich ścigają.

Bankowi - chyba najbardziej elitarna grupa hakerów. Obiektem ich zainteresowania są konta bankowe i bankomaty. Przestępstw tego typu jest niewiele ze względu na dużą skuteczność zabezpieczeń. Haker bankowy musi mieć ogromną wiedzę oraz dużą inteligencję i pomysłowość, pozwalające na przechytrzenie administratorów bankowych.

Ciekawym przykładem włamania do banku za pomocą kilku komputerów znajdujących się w różnych miejscach na świecie. Łącząc się po kolei z nich dokonał włamania i kradzieży. Zaalarmowani administratorzy nie zdołali wykryć, gdzie znajduje się włamywacz.

Inny przykład to wyczyn grupy hakerów francuskich, którzy wykonali dokładną kopię panelu bankomatu, który zamontowali na funkcjonującym bankomacie. Bankomat połykał karty i zapamiętywał ich kody. Hakerzy posługując się tymi kartami pod koniec dnia pobierali pieniądze z kont właścicieli.

Ten rodzaj hakerki jest bardzo surowo karany. W Chinach za takie przestępstwo grozi kara śmierci.

Polityczni - celem ich ataków są internetowe strony rządowe, witryny przeciwników politycznych czy grup etnicznych. Wprowadzają tam zmiany ośmieszające właścicieli. Haktywiści podpisują się zazwyczaj swoim pseudonimem lub nazwą grupy i nagłaśniają w mediach wydarzenie, często wysyłając kopię zmienionej strony do prasy. Efekty ich działalności są szybko tuszowane przez administratorów, bo nikt przecież nie przyzna się że np. strona rządowa nie jest należycie zabezpieczona, a administrator sobie po prostu nie radzi.

Działalność haktywistów zmaga się szczególnie w okrasie wyborów. Najbardziej znaną grupą są hakerzy ukrywający się pod nazwą Hong Kong Blonders, których szefem jest chiński bojownik polityczny o pseudonimie Blondie Wong.

Legalni - kto może złapać hakera? Musi to być człowiek, który dobrze zna mechanizmy i sposób jego działania. Przeważnie to były haker, który postanowił wykorzystać swoją wiedzę w dobrej sprawie.

Wielkie zapotrzebowanie na takich specjalistów jest w policji i w sieciach telekomunikacyjnych. Byli hakerzy często też są zatrudniani do testowania nowego oprogramowania i systemów zabezpieczających przed włamaniem. Są oni bardzo dobrze opłacani, a poza tym zajmują się legalnie tym, co jest dla nich życiową pasją.

Crackerzy - wiele programów ma liczne zabezpieczenia - kody rejestrujące, hasła, systemy działania okresowego, klucze chipowe i inne. Ambicją crackerów jest obejście tych zabezpieczeń i umożliwienie poprawnego działania programu. Potrafią również "odchudzać" oprogramowanie i gry, pozbawiając je animacji czy muzyki, dzięki czemu zajmują one mniej miejsca na płycie CD. Crackerzy mają duży udział w czarnym rynku programów.

W Internecie ci włamywacze są najbardziej widoczni. Na stronach hakerskich dostępnych jest wiele kodów, a nawet specjalnie napisanych programów zawierających całe spisy haseł.

Obrońcy moralności - wśród hakerów są również komputerowi specjaliści wykorzystujący swój czas i wiedzę do czyszczenia środowiska Internetu z cyfrowych śmieci. Atakują głównie serwery i strony WWW zawierające pornografię oraz głoszące treści antyspołeczne i amoralne.

Kolekcjonerzy - złodzieje programów komputerowych, włamują się w celach czysto komercyjnych. Sprzedają kradzione programy przed wprowadzeniem ich na rynek. Tylko niewielka grupa kradnie programy wyłącznie dla siebie.

Wynalazcy i rzemieślnicy - można wprowadzić podział hakerów na wynalazców i rzemieślników. Najbardziej twórczy są hakerzy programiści, oni też są motorem wszystkich działań. Są to ludzie posiadający ogromną wiedzę o technice informatycznej, charakteryzujący się zdolnościami do wymyślania niekonwencjonalnych rozwiązań. Mimo zgoła różnego poziomu twórczego, istnieją wybitni przedstawiciele obu tych grup.

Działalność na obu tych polach nie wyklucza się wzajemnie. Wręcz przeciwnie - dopełniając się, kreuje hakera o ogromnych możliwościach. Przykładem może być Kevin Mitnick, uważany za jednego z najlepszych hakerów świata.