ISDN (ang. Integrated Services Digital Network = sieć cyfrowa zintegrowanych usług) jest systemem sieciowym przeznaczonym do zintegrowanego, cyfrowego przesyłania danych, mowy i obrazów. Może być wykorzystany do komunikowania się przez Internet. W ISDN istnieją różnego rodzaju kanały o różnym przeznaczeniu i wydajności przesyłania. Tak w sieci telefonicznej, jak również w sieci ISDN uczestnicy podczas przekazywania wiadomości są ze sobą sieciowo połączeni.

Rozległymi sieciami danych są zarówno analogowe sieci telefoniczne, jak i cyfrowe sieci ISDN. Wymiana danych pomiędzy komputerami jest możliwa zarówno w sieci analogowej przez modem, jak i w sieci cyfrowej ISDN przy pomocy karty ISDN.

Modem jest małym urządzeniem elektronicznym służącym do modulacji i demodulacji sygnałów zawierających dane. Sygnały binarne przy przechodzeniu do sieci telefonicznej zostają przetransformowane na sygnały tonowe o różnej częstotliwości i fazie (modulacja). Sygnały tonowe po opuszczeniu sieci telefonicznej i przechodzeniu do komputera zostają ponownie przetworzone na sygnały binarne (demodulacja).

Dzięki modemowi możliwe jest również wysłanie i odebranie faksu przy pomocy komputera. Konfigurowanie i sterowanie modemem dokonywane jest przez komputer przy pomocy zbioru rozkazów AT (rozkazy te są tak nazwane z uwagi na to, że rozpoczynają się od AT...). Transmisja danych odbywa się najczęściej bajt po bajcie; rozpoczynana jest bitem startowym i kończona jednym, bądź dwoma bitami stopu. Prędkość transmisji dla danych wejściowych wynosi maksymalnie 56 kbit/s (w standardzie V.90) i maksymalnie 33,6 kbit/s przy wysyłaniu danych (w standardzie V.34). Często prędkość transmisji danych przy pomocy modemów wynosi jednak tylko 9,6 kbit/s bądź 14,4 kbit/s. Nawiązanie łączności przy pomocy łącza modemowego trwa około 15 sekund i w porównaniu z siecią ISDN, przy częstym użytkowaniu, jest nieekonomiczne.

ISDN wykorzystuje do przesyłu danych już istniejące przewody telefoniczne. Jedynie gniazdo przyłączeniowe musi zostać zamienione na gniazdo przyłączeniowe standardu ISDN - oznaczane jako NT (ang. Network Terminator = zakończenie sieci); konieczne jest zgłoszenie łącza w odpowiednim przedsiębiorstwie telekomunikacyjnym. Po swojej stronie użytkownik ma do dyspozycji magistralę i interfejs S0 (rys. 1). Magistrala S0 jest cztero przewodowa - może być do niej przyłączonych maksymalnie ośmiu użytkowników. Gniazda przyłączeniowe ISDN są z reguły podwójne i umożliwiają podłączenie dwóch komputerów (użytkowników)_. Magistralę S0 tworzą dwa kanały użytkowe o prędkości transmisji 64 kbit/s (kanały B) i jeden kanał sterujący o prędkości transmisji 16 kbit/s (kanał D).

Jeśli chcemy kontynuować użytkowanie już posiadanych urządzeń analogowych, np. telefonu lub faksu, należy je dołączyć do łącza ISDN za pośrednictwem końcówki adaptującej a/b. Komputer PC jest łączony z magistralą S0 przez kartę komputerową ISDN-PC. Przy pomocy tak skonfigurowanego komputera można wysyłać i odbierać faksy - ponadto można korzystać ze wszystkich usług internetowych. Jeśli użytkownik dysponuje urządzeniami o prędkości transmisji mniejszej niż 64 kbit/s, to powinien korzystać z interfejsu - modemu przyśpieszającego. Pośród kart ISDN wyróżnia się karty aktywne i pasywne. Karty aktywne wyposażone są we własny procesor i dzięki temu tylko nieznacznie, w porównaniu z kartami pasywnymi, obciążają podczas transmisji danych procesor użytkownika.

Eksploatacja karty ISDN wymaga albo specjalnego sterownika, albo - jeśli tylko karta dysponuje łączem CAPI (ang. Common ISDN Application Interface = standardowy interfejs aplikacji ISDN) - standardowego, oferowanego przez wielu producentów, oprogramowania interfejsu. Do każdego łącza ISDN mogą być dołączone trzy numery telefoniczne, które zostają przydzielone dowolnym, przyłączonym do magistrali urządzeniom końcowym.