Wewnętrzne systemy komunikacyjne nazywa się sieciami lokalnymi LAN (ang. Local Area Network), a ich struktury organizacyjne są dzielone na różne, w zależności od wielkości przedsiębiorstwa , warstwy hierarchiczne. Przedsiębiorstwa z reguły budują i prowadzą sieci LAN samodzielnie. Wymiana danych pomiędzy poszczególnymi zakładami danej firmy lub działami wchodzącymi w skład jednego wydzielonego przedsiębiorstwa prowadzona jest za pomocą szybkich sieci światłowodowych.

Sieci LAN tego samego typu są ze sobą łączone przy pomocy „mostków” (ang. Bridges) lub „odnajdywaczy drogi” (ang. Router). Mostki przesyłają dane tylko wtedy, gdy adres użytkownika nie znajduje się w jemu przypisanej podsieci. Odnajdywacze działają tak samo jak mostki, lecz ponad to przeglądają całą rozgałęzioną sieć w poszukiwaniu najkorzystniejszego połączenia. „Przełączniki” (ang. Switch) łączą wybrane komputery sieci. Bridge, switch’e i router’y przekazują tylko niezakłócone dane, a więc wolne od błędów przekazu. Dzięki temu awarie poszczególnych stacji roboczych lub sieci nie zakłócają pracy innych, połączonych z nimi sieci. Sieci LAN różnych rodzai wymieniają dane przez komputery pośredniczące – „bramki” (ang. Gateway). Aby zwiększyć rozmiar sieci stosuje się tzw. „powtarzacze” (ang. Repeater), które wzmacniają otrzymane sygnały przed dalszym przesłaniem.

Określenie sposobu transmisji danych w systemie telekomunikacyjnym nosi nazwę protokołu. Protokoły telekomunikacyjne zostały zgodnie z normami ISO podzielone na siedem grup. Każda grupa określona jest mianem warstwy (ang. Layer). Protokoły otwarte, tzn. takie, do których każdy ma zapewniony swobodny dostęp i może z nich dowolnie korzystać, tworzą tzw. standard siedmiowarstwowy ISO-OSI-7 (ang. Open System Interconnection = otwarty system połączeń).

Konfiguracja połączeń i rozgałęzień sieci nazywa się topologią sieci. Do najważniejszych topologii sieci należą: struktura magistralowa i gwiaździsta.

Magistrala stanowi zbiorczy przewód danych używany wspólnie przez wszystkie węzły sieci – użytkowników. Przesyłanie danych odbywa się bezpośrednio od nadawcy do odbiorcy (rys. 1). W trakcie prowadzenia wymiany danych pomiędzy dwoma węzłami, pozostałe nie mogą nawiązać ze sobą łączności. Przewód magistrali jest podłączany kolejno do wszystkich węzłów, albo przy użyciu tzw. rozdzielacza gwiaździstego (ang. Hub = koło szprychowe) węzły tworzą gwiazdę (rys. 2). Można wówczas sprzęgać ze sobą rozdzielacze, do których dołączone są inne węzły. Rozdzielacz aktywny zawiera w sobie powtarzacz. Powtarzacze odbierają sygnały zawierające dane i następnie wysyłają odpowiednio wzmocnione sygnały do adresata wiadomości. Rozdzielacze pasywne tylko przekierowywują otrzymaną wiadomość do odbiorcy.

Przy pomocy przełącznika (ang. Swith) następuje, podobnie jak w centrali telefonicznej, skierowanie danych (przełączenie) do chwilowego odbiorcy. Przez jeden łącznik możliwe jest równoczesne przesyłanie danych pomiędzy wieloma użytkownikami. W trakcie korzystania z łącznika węzły sieci wymieniające dane mają załączone do niego zarówno przewód wysyłania, jak i otrzymywania danych.

Dostęp do sieci, tzn. możliwość korzystania z magistrali przesyłu danych, jest przyznawany według ustalonych reguł (protokołu). Dzięki temu nie ma możliwości wystąpienia błędów (kolizji) w trakcie przesyłania danych. Najważniejszymi procederami są: procedura z przekazywaniem znacznika (ang. Token Passing) i procedura CSMA/CD. W przypadku procedury z przekazywaniem znacznika w sieci zdefiniowany jest znak składający się z zestawu następujących po sobie bitów nazywany znacznikiem (ang. Token). Znak ten jest przekazywany od komputera do komputera i jeśli któryś z użytkowników chce nadać jakąś informację, może to zrobić tylko w czasie, w którym jest on w posiadaniu znacznika. CSMA/CD (ang. Carrier Sense Multiple Access with Collision Detection) oznacza procedurę wielokrotnego sprawdzania stanu magistrali z rozpoznawaniem kolizji.

Sposób realizacji procedury CSMA/CD wygląda następująco: